Ligi europejskie

J-League to zawodowa liga piłkarska powstała w 1993 roku w Japonii. Inicjatorem powołania ligi był brazylijski trener reprezentacji Japonii Zico, który twierdził, że pomoże ona w przygotowaniach do występu drużyny w mistrzostwach świata. Według niego, dzięki zawodowej lidze, poziom piłki miał się w tym kraju znacznie podnieść. Okazało się, że miał rację a futbol zdobył w Japonii znaczną popularność.

J-League składa się z dwóch poziomów rozgrywkowych, pierwszy liczy osiemnaście klubów, w drugim grają wszyscy chętni. Wymogiem jest tylko posiadanie odpowiednich możliwości finansowych i rozwinięta infrastruktura. Wysokie wymagania powodują, ze poziom rozgrywek jest coraz wyższy, kluby zatrudniają zagraniczne gwiazdy oraz najlepszych trenerów. Mnogość kibiców na stadionach przyciąga sponsorów, których nie brakuje wśród największych japońskich koncernów. Niektóre kluby są traktowane jako drużyny zakładowe, właścicielami są poszczególne firmy. Ma to swoje przełożenie na wyniki reprezentacji, Japonia posiada jedną z najsilniejszych drużyn w Azji oraz z powodzeniem walczy na mistrzostwach świata wychodząc zazwyczaj z grup.

J-League to nie tylko same rozgrywki ligowe ale również cały zorganizowany system wokół nich. Piłka japońska charakteryzuje się mnogością pucharów, które są traktowane bardzo prestiżowo. Przykładem może być Puchar Cesarza nazywany od głównego sponsora Xerox Cup. Z kolei puchar ligi to Yamazaki Nabisco.

W lidze japońskiej występowało lub ciągle występuje wielu znakomitych zawodników. Przykładem mogą być Brazylijczycy Emerson, Washington, Juninho czy Argentyńczyk Ramon Diaz. Swoich sił próbował w J-League także Polak, Tomasz Frankowski.

Najbardziej utytułowanym klubem japońskim jest Kashima Antlers, zespół pochodzący ze stosunkowo niewielkiej miejscowości jak na warunki japońskie. Zdobył on aż sześciokrotnie tytuł mistrza kraju. Inne popularne to Yokohama F. Marinos oraz Urawa Reds. Mistrz oraz wicemistrz Japonii automatycznie kwalifikuje się do azjatyckiej ligi mistrzów.

Primera Division to najwyższy poziom ligowy w meksykańskiej piłce, w lidze występuje osiemnaście klubów. Liga powstała w 1943 roku, wykształciła się z rozgrywek regionalnych. Od tamtego momentu wielokrotnie przechodziła reorganizacje, na początku lat 90-tych uzyskała obecną formę. Warto wiedzieć, że liga meksykańska jest jedną z najbardziej niedocenianych w świecie piłkarskim, budżety klubów w niej występujących plasują ja w ścisłej światowej czołówce.

Pomimo, że Meksyk jest stosunkowo biednym krajem, to piłka nożna jest tutaj traktowana wyjątkowo. Właścicielami klubów są najbogatsi Meksykanie, zespoły mają dziesiątki tysięcy aktywnych kibiców. Mecze oglądane są na żywo po 40, 60 czy nawet 100 tysięcy ludzi, kluby mają swoje siedziby praktycznie tylko w milionowych aglomeracjach. To wszystko powoduje, że rynek na piłkę w Meksyku jest ogromny, zespoły sponsorują często międzynarodowe koncerny, tj. Coca-Cola czy Visa, właściciele gwarantują budżety rzędu 20-30 mln dolarów. Jednak większość klubów nie sprowadza zagranicznych gwiazd, inwestuje raczej we własnych zawodników. Dlatego też, tak trudno spotkać Meksykanina grającego np. w europejskim klubie, po prostu zagraniczne drużyny nie są w stanie przebić ofert tych meksykańskich. Taka sytuacja spowodowała pewną hermetyczność ligi, jednak osoby dokładniej śledzące jej wyniki wiedzą, że prezentuje ona bardzo wysoki poziom. Większość klubów meksykańskich z powodzeniem grałaby w najsilniejszych europejskich ligach.

Do największych klubów w lidze Primera Division należą America oraz Chivas, pojedynki pomiędzy nimi uważane są za derby kraju. Inne popularne drużyny to Cruz Azul, UNAM, Atlas oraz Pachuca. Najbardziej utytułowanymi są Chivas-zdobywca 11 mistrzostw, America-10 oraz Toluca-9 i Cruz Azul-8. Liga meksykańska ma niezwykle wyrównany poziom, dlatego też brak jest jednego zdecydowanego lidera.

Jeśli chodzi o system rozgrywek to jest on klasyczny dla większości krajów latynoskich. Sezon składa się z dwóch części, zwycięzca każdej z nich otrzymuje tytuł mistrza kraju. Dodatkiem wyróżniającym ligę jest faza play-off.

America to największy i najbardziej popularny klub piłkarski w Meksyku. Został założony w 1916 roku w stolicy kraju przez dwóch uczniów jezuickiego gimnazjum. Początkowo zespół był typowo amatorski, występował w miejskich ligach. Dopiero w latach 40-tych w Meksyku powstała krajowa liga, jednak America nie odgrywał w niej większego znaczenia. Rozkwit klubu przypadł na lata 50-te, kiedy to zespół wielokrotnie zdobył puchar kraju. Po kilkuletnim zamieszaniu jeśli chodzi o właścicieli America został kupiony przez jednego z najbogatszych Meksykanów, właściciela sieci stacji telewizyjnych. Był on w stanie inwestować ogromne, jak na warunki amerykańskie, pieniądze w drużynę.

Klub w kolejnych latach kilkukrotnie zdobył mistrzostwo kraju, łącznie ma ich na koncie 14. Pięciokrotnie wygrał również puchar mistrzów strefy CONCACAF, po dopuszczeniu do gry w Copa Libertadores dwa razy osiągnął półfinał. Mimo wszystko, patrząc na kilkudziesięcio milionowy budżet klubu osiągnięcia te nie zadowalają kibiców. Nie zgadzają się oni z linią właściciela, który począwszy od przejęcia zespołu w latach 60-tych, forsuje politykę zatrudniania zagranicznych piłkarzy. Dopiero w ostatnich latach władze drużyny odeszły od tego i skupiają się na lokalnych zawodnikach.

America rozgrywa swoje mecze na jednym z największych stadionów świata, mogącym pomieścić ponad 110 tysięcy widzów Estadio Azteca. Obiekt był wielokrotnie przebudowywany, dawniej miał pojemność ponad 130 tysięcy, odbywały się na nim również mecze mistrzostw świata w w 1986 roku. Stadion jest obiektem miejskim, swoje spotkania rozgrywa na nim kilka klubów.

Największym rywalem America w Meksyku jest klub Chivas. Mecze pomiędzy tymi zespołami należą do najzacieklejszych na świecie, kibice darzą się ogromną nienawiścią. Rywalizacja odbywa się na niespotykanym gdzie indziej poziomie, spotkania obserwują 100-tysięczne tłumy, dochodzi do bójek pomiędzy piłkarzami, działaczami i kibicami.

Boca Juniors Buenos Aires to jeden z najbardziej utytułowanych argentyńskich i południowoamerykańskich klubów. Został on założony w 1905 roku przez włoskich emigrantów, dlatego też w historii klubu można dostrzec wiele europejskich wpływów. Kibice Boca Juniors uważają się za lepszych właśnie z tytułu europejskiego pochodzenia, większość z nich należy do klasy robotniczej. Z kolei kibice lokalnego rywala River Plate wywodzą się z warstw zamożniejszych. Według ostatnich szacunków klub ma ponad 60 tysięcy zarejestrowanych sympatyków, według badań sondażowych 40 procent mieszkańców Argentyny kibicuje Boca Juniors.

Boca rozgrywa swoje mecze na jednym z najsłynniejszych stadionów świata, la Bombonera. Ma on ponad 60 tysięcy miejsc oraz niezwykle charakterystyczną budowę. Boisko z trzech stron otoczone jest trybunami w kształcie podkowy, czwarta strona jest zabudowana oddzielna trybuną vipowską.

Boca Juniors odnosił wiele sukcesów, warto wspomnieć, że aż 29-krotnie zdobył mistrzostwo kraju, 21-krotnie był wicemistrzem. Praktycznie w każdym sezonie ze swojej 100-letniej historii grał o najwyższe cele. Jeśli chodzi o rozgrywki międzynarodowe to klub dziewięć razy grał w finale Copa Libertadores sześciokrotnie go wygrywając. Zdobył również trzykrotnie puchar interkontynentalny pokonując w nim europejską drużynę.

Klub Boca Juniors znany jest z doskonałej pracy z młodzieżą. To tutaj wychowały się takie gwiazdy światowej piłki jak Riquelme czy Kily Gonzales. Tutaj swoją karierę rozpoczynał i kończył Maradona.

Ciekawą historię ma również herb klubu. Założyciele nie mogli się na żaden zdecydować i w końcu ustalili, że klub przyjmie barwy pierwszego statku który wpłynie do portu w Buenos Aires. Okazało się, że okręt był pod szwedzką banderą, tak więc od tamtego momentu barwami Boca Juniors są kolory niebieski i złoty. Niebieski stanowi tło a złote są gwiazdki których liczba zależy od ilości tytułów mistrzowskich. Herb jest więc ciągle modyfikowany, w przypadku zdobycia kolejnego mistrzostwa Argentyny dodawana jest gwiazdka.

Lazio Rzym to obecnie największy europejski klub sportowy. Posiada on kilkadziesiąt sekcji, jednak najbardziej znana i rozwinięta jest piłkarska. Klub został założony w 1900 roku, co czyni go jednym z najstarszych w kraju i na kontynencie. Lazio Rzym dwukrotnie zdobyło mistrzostwo Włoch, w 1974 i 2000 roku. Inne sukcesy klubu to wielokrotna wygrana w pucharze oraz wywalczenie ostatniego trofeum Pucharu Zdobywców Pucharów w 1999 roku.

Lazio Rzym ma bogatą historię, klub był wielokrotnie karany degradacja z Serie A i ujemnymi punktami. Po każdej sytuacji podnosił się a liczni kibice pomagali ponownie osiągać sukcesy. Według sondażowych badań zdecydowana większość mieszkańców Rzymu kibicuje właśnie Lazio, jest to zapewne związane z tym, że drużyna jest najstarszym stołecznym klubem sportowym. Lokalny rywal Roma, ma więcej kibiców w regionie, jej fanatycy różnią się także poglądami politycznymi. Lazio uważane jest za zespół prawicowy o dużych tradycjach z okresu dyktatury faszystowskiej we Włoszech, Roma zawsze jest stawiana jako lewicowe przeciwieństwo. Konflikt ten widoczny jest również pomiędzy kibicami, na trybunach i mieście.

Lazio przeplata lepsze i gorsze okresy, jednak tzw. złota era klubu przypadła na początek lat dziewięćdziesiątych. To wtedy właścicielem zespołu stał się wpływowy biznesmen Sergio Cragnotti, to dzięki niemu klub mógł rywalizować z potęgami włoskiego futbolu. W ciągu zaledwie kilku lat pod jego wodzą Lazio zdobyło mistrzostwo kraju, puchar oraz PZP. Budżet klubu przekroczył granicę 100mln euro, stał się jednym z największych w lidze. Niestety, pasmo sukcesów zostało przerwane przez samego właściciela, który został oskarżony o machinacje finansowe i musiał pozbyć się drużyny. Od tego momentu Lazio ma problemy finansowe, próbowano je rozwiązywać na różne sposoby, m.in. sprzedażą akcji itp.

Do najwybitniejszych piłkarzy w historii klubu z pewnością należy Paolo di Canio, który jest niezwykle barwną postacią. Afiszuje się często ze swoimi poglądami faszystowskimi, stał się żywą ikona klubu. Obecnie z grających gwiazd największą popularność ma kapitan zespołu Tommaso Rocchi oraz Simone Inzaghi.