Ligi europejskie

Lionel Messi już w wieku kilkunastu lat został okrzyknięty następcą Maradony. Jest piłkarzem pochodzącym z Argentyny, urodził się w 1987 roku w Rosario.W wieku 13 lat wyjechał do Europy dostrzeżony przez skautów Barcelony. Początkowo nie był podstawowym zawodnikiem, pomimo że regularnie występował w meczach Primera Division. Dopiero dwa lata temu jego talent eksplodował, znalazł się na stałe w pierwszym składzie Barcy, strzelił w lidze kilkanaście bramek.

Messi z Barceloną odniósł liczne sukcesy, oprócz trzech mistrzostw Hiszpanii wygrał puchar, superpuchar kraju i Europy, klubowe mistrzostwa świata oraz Ligę Mistrzów. Także w reprezentacji zaliczył udane występy, największy sukces to na pewno mistrzostwo olimpijskie na igrzyskach w Pekinie. Z kolei Copa America zajął z zespołem drugie miejsce, wygrał młodzieżowe mistrzostwa świata. Poza tym już wcześniej, w 2006 roku, był najmłodszym zawodnikiem reprezentacji Argentyny jaki wystąpił na mistrzostwach świata.

Lionel Messi od najmłodszych lat uprawiał piłkę nożną, jednak nie ominęły go również poważne problemy zdrowotne. Z racji niskiego wzrostu podejrzewano u niego pewien rodzaj karłowatości, m.in. z tego powodu rodzina zabrała go do Europy aby tutaj przeszedł terapię hormonalną. Jeśli chodzi o kluby jakie reprezentował w karierze to w Argentynie większej kariery nie zdążył zrobić. Grał w kilku amatorskich drużynach po czym trafił do dość znanego w kraju Newell’s Old Boys. To właśnie tam wypatrzyła go katalońska Barcelona, która zgodziła się nawet sfinansować pobyt całej rodziny w Europie.

Mimo młodego wieku Messi jest laureatem najważniejszych wyróżnień w zawodowym futbolu. W 2009 roku  dostał Złotą Piłkę France Football oraz został uznany piłkarzem roku FIFA. Messi to także gwiazda przemysłu gier komputerowych, to jego zdjęcie znajduje się na okładce serii PRO Evolution Soccer, to on został zaangażowany jako główna ikona reklamująca tą grę.

Boiskowy pseudonim zawodnika to La Pulga czyli Pchła, nadany mu z racji jego niezwykłej szybkości, umiejętności dryblingu i sprytu.

Serie A to wyjątkowa liga piłkarska. Co prawda lata świetności ma już za sobą, jednak ciągle klasyfikowana jest w wielkiej trójce. Ostatnio wiele klubów miało problemy finansowe, budżety zostały znacząco zredukowane, jednak czołówka ciągle należy do najsilniejszych w Europie. Serie A to chyba ostatnia liga, która nie do końca poddała się komercji. To na włoskich stadionach dominuje jeszcze klasyczny styl kibicowania na który składają się silne grupy fanowskie, to tutaj odbywa się najwięcej derbowych pojedynków.

Włoska Serie A to przede wszystkim wielka czwórka-Juventus Turyn, AC Milan, Inter Mediolan oraz AS Roma. W zależności od poszczególnych lat dołącza do niej Lazio Rzym, które również dysponuje budżetem w wysokości ponad 100mln euro. Pomiędzy tymi klubami a pozostałymi jest ogromna przepaść, warto wiedzieć, że kolejne zespoły mają zaledwie 20-30mln budżety. Z tego też względu liga jest mocno skonfliktowana, prawie 40 procent wpływów telewizyjnych trafia do czołowych 5-6 klubów, reszta dostaje znikomy procent. Wiele razy przedstawiciele takich zespołów jak Bologna czy Parma, próbowali coś z tym zrobić, jednak zawsze bezskutecznie. Wynikiem takiego stanu rzeczy jest to, że corocznie o najwyższe cele i puchary walczą te same kluby, zamieniając się jedynie miejscami.

Serie A to dwadzieścia drużyn z których trzy najsłabsze corocznie spadają do niższej klasy rozgrywkowej Serie B. System rozgrywek to mecz i rewanż, każdy klub rozgrywa 38 spotkań. Ligę charakteryzuje brak przerwy pomiędzy rundami, praktycznie przez cały sezon rozgrywane są poszczególne kolejki.

Najbardziej utytułowany klub we włoskim futbolu to Juventus Turyn, który wygrał mistrzostwo 29 razy, w wyniku afery z ustawianiem meczy liczbę tą zweryfikowano na 27. Kolejne zasłużone kluby to te najbogatsze czyli Lazio, Roma, Milan i Inter oraz silne w przeszłości Torino, Genoa i Bologna. Do najpopularniejszych można zaliczyć jeszcze Parmę, Napoli oraz Sampdorię Genua.

Liga Mistrzów UEFA to europejskie rozgrywki piłkarskie, w których występują najsilniejsze kluby z całego kontynentu. Puchar został założony w 1991 roku, początkowo kwalifikowali się do niego tylko mistrzowie krajów. Przedstawiciele najsilniejszych lig mieli awans automatyczny, ci ze słabszych musieli grać w kwalifikacjach. Po kilku latach wprowadzono gruntowne zmiany, były one głównie wynikiem nacisku najsilniejszych klubów piłkarskich w Europie. Grupa tzw. G13 a później G16, groziła UEFA-ie, że zorganizuje zamknięte, właśnie rozgrywki. Federacja ugięła się i rozszerzyła Ligę Mistrzów na wicemistrzów oraz trzecie i czwarte drużyny najsilniejszych lig. W ten sposób rozgrywki stały się zmaganiami gigantów, klubów dysponujących największymi budżetami.

System rozgrywek Ligi Mistrzów opiera się na trzech fazach. Pierwsza to faza kwalifikacji, w której biorą udział przedstawiciele słabszych lig. Ma ona kilka stopni, tak więc do głównych rozgrywek dostają się tylko najsilniejsi. Główna część to rozgrywki w cztero zespołowych grupach, gdzie każdy gra z każdym mecz u siebie i rewanż. Do dalszej fazy awansują czołowe dwa zespoły z każdej grupy. We wcześniejszych latach po pierwszej fazie grupowej następowała kolejna, jednak z powodu napiętego kalendarza ostatnio ją zlikwidowano i rozgrywki odbywają się systemem play-off. O ile w poszczególnych rundach grane są dwa mecze to wielki finał odbywa się na wcześniej wyznaczonym stadionie, grany jest tylko jeden mecz.

Liga Mistrzów to oprócz wysokiego poziomu również ogromne pieniądze. Każdy mecz jest wynagradzany, dodatkowo klub otrzymuje premię za zwycięstwo i remis. Poza tym sam awans do tych rozgrywek to gwarantowana suma pieniędzy, kolejne fazy play-off również są premiowane. Dlatego też, w ostatnich latach, rozgrywki zaczęły być hermetyczne, ciężko dostać się do nich klubowi ze słabszej ligi. Prym w Lidze Mistrzów wiodą zespoły w Anglii, Hiszpanii i Włoch. Pojawiły się nawet propozycje aby zmienić system kwalifikacji na premiujący mistrzów krajowych, jednak poza drobnymi zmianami niewiele z tego wyszło.

Jeśli chodzi o triumfatorów to trzykrotnie rozgrywki wygrywał Real Madryt i AC Milan, dwukrotnie udało się to Barcelonie oraz Manchester United.

Premiere League to najwyższa klasa rozgrywkowa w angielskim futbolu. Liga powstała w 1991 roku, po kilkukrotnych przekształceniach uzyskała obecny kształt. Początkowo w jej skład wchodziły trzy poziomy rozgrywek, jednak po reorganizacji Premiere League stała się konsorcjum, którego udziałowcami jest dwadzieścia czołowych klubów w Anglii.

System rozgrywek jest standardowy, każdy zespół gra z każdym mecz i rewanż, razem daje to 38 meczy w sezonie. Cały cykl rozgrywek to 380 spotkań. Za zwycięskie spotkanie przyznaje się trzy punkty, remis po jednym, przegrany punktów nie zdobywa. Końcową kolejność w tabeli ustala się według liczby punktów oraz stosunku zdobytych i straconych bramek. Z ligi spadają trzy najsłabsze zespoły.

Premiere League jest obecnie najsilniejszą piłkarską ligą na świecie. Siła ta wynika nie tylko z budżetów klubów, które należą do jednych z najwyższych, ale również z formy jaką one prezentują w międzynarodowych pucharach. Czołowe zespoły angielskie, tj. Manchester United, Chelsea i Arsenal z Londynu oraz Liverpool, cyklicznie występują w finalnych częściach Ligi Mistrzów czy Pucharu UEFA, przedstawiciele Premiere League wielokrotnie wygrywali tego typu rozgrywki. To w tych klubach grają najlepsi światowi piłkarze sprowadzani za kilkudziesięciomilionowe kwoty.

Sukces Premiere League to wynik przede wszystkim działania poszczególnych rządów Wielkiej Brytanii. Pod koniec lat 90-tych postanowiono walczyć z chuligaństwem na stadionach oraz przeprowadzić reorganizację rozgrywek. Wprowadzono surowe kary oraz zobligowano kluby do gruntownej modernizacji obiektów. Dzięki temu, w stosunkowo krótkim czasie, w Anglii praktycznie całkowicie znikły wybryki kibiców a stadiony zapełniły się. Wraz z tym przyszedł sukces marketingowy ligi, w kolejnych latach dostawała ona coraz większe pieniądze z tytułu praw telewizyjnych i sponsorskich. Kluby Premiere League stały się doskonałym miejscem do inwestowania, większość z nich jest już w posiadaniu kapitału międzynarodowego.

Kazimierz Deyna uważany jest za najwybitniejszego piłkarza w historii polskiego futbolu. Urodził się on w Starogardzie Gdańskim, jego pierwszym znanym ligowym klubem był ŁKS. Już w swoim debiucie strzelił pięć bramek co skutkowało awansem do pierwszego składu drużyny. Niestety, w pierwszej lidze zagrał tylko jeden mecz po którym został powołany do wojska. Odbywając służbę wojskową niechcący stał się przedmiotem targów pomiędzy klubami. Praktykowana w owym czasie zasada, że zawodnicy powołani do wojska mogą grać w wojskowych klubach została wykorzystana przez Legię Warszawa. Ciekawostką jest fakt, że warszawski klub wcale nie upierał się przy Deynie, był on wówczas początkującym piłkarzem.

Swoją karierę Deyna rozwinął właśnie w Legii. Został królem środka boiska, niedługo okrzyknięto go najlepszym rozgrywającym w historii polskiej piłki, regularnie grał w narodowej reprezentacji. Był główną gwiazdą olimpiady w Monachium, gdzie został królem strzelców a Polska zdobyła złoty medal. W tym samym roku, zdobył szóste miejsce w plebiscycie France Football na najlepszego piłkarza Europy, dwa lata później w 1973 roku znalazł się na podium. W kolejnych latach odniósł największy sukces w karierze, zdobył z reprezentacją brązowy medal mistrzostw świata.

Znakomite występy w reprezentacji i klubie zaowocowały wieloma ofertami z zagranicy. Niestety, przez lata piłkarz nie dostawał pozwolenia od władz na wyjazd. Dopiero w 1978 roku uzyskał je i wyjechał do Anglii gdzie podpisał kontrakt z Manchesterem City. Jednak Deyna nie grał często w zespole, był pomijany w składzie meczowym. W 1981 roku przeniósł się do Stanów Zjednoczonych a dokładnie do San Diego, gdzie grał do końca swojej kariery.

Kazimierz Deyna grał również jedną z głównych ról w hicie kinowym jakim był film Ucieczka do zwycięstwa. Zagrał tam obok takich gwiazd piłki jak Pele czy Bobby Moor. Niestety, jego życie zakończyło się tragicznie, zginął w wypadku samochodowym, prawdopodobnie zasnął za kierownicą.