Ligi europejskie

Lazio Rzym to obecnie największy europejski klub sportowy. Posiada on kilkadziesiąt sekcji, jednak najbardziej znana i rozwinięta jest piłkarska. Klub został założony w 1900 roku, co czyni go jednym z najstarszych w kraju i na kontynencie. Lazio Rzym dwukrotnie zdobyło mistrzostwo Włoch, w 1974 i 2000 roku. Inne sukcesy klubu to wielokrotna wygrana w pucharze oraz wywalczenie ostatniego trofeum Pucharu Zdobywców Pucharów w 1999 roku.

Lazio Rzym ma bogatą historię, klub był wielokrotnie karany degradacja z Serie A i ujemnymi punktami. Po każdej sytuacji podnosił się a liczni kibice pomagali ponownie osiągać sukcesy. Według sondażowych badań zdecydowana większość mieszkańców Rzymu kibicuje właśnie Lazio, jest to zapewne związane z tym, że drużyna jest najstarszym stołecznym klubem sportowym. Lokalny rywal Roma, ma więcej kibiców w regionie, jej fanatycy różnią się także poglądami politycznymi. Lazio uważane jest za zespół prawicowy o dużych tradycjach z okresu dyktatury faszystowskiej we Włoszech, Roma zawsze jest stawiana jako lewicowe przeciwieństwo. Konflikt ten widoczny jest również pomiędzy kibicami, na trybunach i mieście.

Lazio przeplata lepsze i gorsze okresy, jednak tzw. złota era klubu przypadła na początek lat dziewięćdziesiątych. To wtedy właścicielem zespołu stał się wpływowy biznesmen Sergio Cragnotti, to dzięki niemu klub mógł rywalizować z potęgami włoskiego futbolu. W ciągu zaledwie kilku lat pod jego wodzą Lazio zdobyło mistrzostwo kraju, puchar oraz PZP. Budżet klubu przekroczył granicę 100mln euro, stał się jednym z największych w lidze. Niestety, pasmo sukcesów zostało przerwane przez samego właściciela, który został oskarżony o machinacje finansowe i musiał pozbyć się drużyny. Od tego momentu Lazio ma problemy finansowe, próbowano je rozwiązywać na różne sposoby, m.in. sprzedażą akcji itp.

Do najwybitniejszych piłkarzy w historii klubu z pewnością należy Paolo di Canio, który jest niezwykle barwną postacią. Afiszuje się często ze swoimi poglądami faszystowskimi, stał się żywą ikona klubu. Obecnie z grających gwiazd największą popularność ma kapitan zespołu Tommaso Rocchi oraz Simone Inzaghi.

Bayern Monachium jest najbardziej utytułowanym klubem niemieckim, zarówno w obrębie kraju jak i w Europie. Zdobył aż 21-krotnie tytuł mistrza Niemiec, 14-krotnie wygrał puchar kraju, cztery razy triumfował w Lidze Mistrzów, raz w Pucharze Zdobywców Pucharów.

Bayern Monachium został założony w 1900 roku, już od samych początków piłki w Niemczech dominował w rozgrywkach. Niestety, kiedy w 1963 roku chciano założyć ligę nie znalazł się w gronie klubów nominowanych do występów w niej. Musiał przejść drogę kwalifikacji, jednak kiedy awansował do Bundesligi to już nigdy z niej nie spadł. W pierwszym sezonie zajął trzecie miejsce, kolejne lata obfitowały w czołowe lokaty. Wielokrotnie seriami zdobywał mistrzostwo, to w Bayernie grali najlepsi niemieccy zawodnicy. Największe sukcesy klubu to lata 70-te, kiedy to dominował on zarówno w kraju jak i na arenie międzynarodowej.

Bawarski klub rozgrywa swoje mecze na nowej Alianz Arena, która została wybudowana na mistrzostwa świata w 2006 roku. Obiekt może pomieścić prawie 70 tysięcy widzów, jest jednym z najnowocześniejszych stadionów na świecie. Wcześniej, domowe mecze Bayern grał na stadionie olimpijskim w Monachium, który dzielił z miejscowym rywalem TSV.

Warto wiedzieć, że Bayern nie jest klubem miejskim, większość Monachijczyków kibicuje właśnie TSV. Kibice Bayernu pochodzą głównie z regionu Bawarii. Klub ma ponad 150 tysięcy członków oraz prawie 2,5 tysiąca oficjalnych fanklubów. Alianz Arena praktycznie na każdym meczu zapełnia się do ostatniego miejsca, karnety na sezon są natychmiast wykupowane. Bayern jest wielosekcyjny, oprócz dominującej piłki nożnej posiada m.in. zespoły piłki ręcznej, koszykówki i tenisa stołowego.

Do najwybitniejszych piłkarzy z historii klubu zalicza się przede wszystkim Franza Beckenbauera. Inni to Uli Hoenes, Sep Maier, Gerd Muller oraz Stefan Effenber i Lothar Matthaus. Obecnie klub coraz częściej stawia na obcokrajowców, niedawno sprowadzone gwiazdy to m.in. Luca Toni, Franc Ribery czy Arjen Robben.

A-League to zawodowe rozgrywki piłkarskie na kontynencie australijskim. Jest to jedna z najmłodszych tego typu lig na świecie, powstała w 2004 roku. Występuje w niej dziewięć klubów australijskich i jeden nowozelandzki. W planach jest zwiększenie liczby zespołów o kolejne, zarówno z Australii i nowej Zelandii jak i innych regionów, np. Fidżi.

Ciekawą formę ma system rozgrywek zastosowany w A-League. W 10-zespołowej lidze kluby grają ze sobą trzykrotnie, w zależności od układu dwa razy u siebie lub dwukrotnie na wyjeździe. Zasada jest taka, że w przypadku sezonu kiedy klub A był dwa razy gospodarzem meczy z klubem B, w kolejnym sytuacja jest odwracania. Taki system rozgrywek spowodowany jest małą ilością klubów, w momencie zakładania ligi było ich zaledwie osiem, obecnie jest dziesięć, w przyszłym sezonie będzie 12. Jeśli chodzi o sposób ustalania kolejności w tabeli to oczywiście decyduje liczba punktów, dalej stosunek bramek. Sezon podstawowy kończy się dla czterech klubów, czołowych sześć awansuje do rundy finałowej. Czołowa dwójka walczy pomiędzy sobą o bezpośredni awans do finału, kolejna czwórka jest podzielona na dwie pary. Przegrany z pary czołowej dwójki gra ze zwycięzcą dwurundowej rywalizacji pozostałej czwórki. Wygrany awansuje do finału ligi. Kwalifikacje odbywają się jako dwumecze, finał do jeden mecz tzw. Grand Final.

A-League to również ciekawe uregulowania jeśli chodzi o płace. Wprowadzono maksymalny budżet klubów oraz maksymalne i minimalne wynagrodzenia dla zawodników. Wyjątkiem są młodzi gracze lub reprezentujący międzynarodową klasę. Kadry klubowe muszą liczyć minimum dwudziestu zawodników, z tego czterech musi pochodzić z Australii lub nowej Zelandii. Dodatkowy wymóg to posiadanie trzech piłkarzy w wieku poniżej dwudziestu lat.

Liga staje się coraz bardziej popularna, zainwestowano duże środki w promocję, kluby coraz częściej sprowadzają gwiazdy. Na razie rozegrano cztery finały, dwukrotnie triumfował Melbourne Victory oraz po raz Sydney FC oraz Newcastle Jets.

Copa Libertadores to południowoamerykańskie piłkarskie rozgrywki klubowe. Tłumaczona nazwa brzmi Puchar Wyzwolicieli. W rozgrywkach biorą udział wyłącznie drużyny z kontynentu, ostatnio w ramach promocji rozgrywek dołączyły zespoły z Meksyku. W zależności od siły lig kwalifikuje się określona liczba klubów z każdego kraju. Najwięcej miejsc tradycyjnie ma Argentyna oraz Brazylia po pięć, kolejne kraje oprócz Wenezueli i Meksyku które mają po dwóch przedstawicieli, wystawiają po trzy drużyny. Stawkę uzupełnia obrońca trofeum.

Copa Libertadores powstał w 1960 roku, jest najstarszą formą rozgrywek na tym kontynencie. System składa się z dwóch faz, grupowej oraz pucharowej. W pierwsze, drużyny są podzielone na cztero zespołowe grupy, do dalszej fazy awansują po dwa zespoły. W porównaniu do pucharów europejskich w których finały to tylko jeden mecz, finał Copa Libertadores składa się z meczu u siebie i rewanżu na wyjeździe.

W pucharze dominują przedstawiciele najsilniejszych piłkarsko krajów Ameryki Południowej-Argentyny i Brazylii, dawniej duże sukcesy odnosiły również kluby urugwajskie. Najbardziej utytułowanymi są: Club Atletico Indepediente który wygrał puchar 7-krotnie, Bca Juniors-6 wygranych, Club Atletico Penarol-5 wygranych oraz Estudiantes La Plata-4 wygrane. Ciekawostką jest fakt, ze o ile we wcześniejszych fazach rozgrywek zawsze dominują kluby brazylijskie, to przedstawiciele tego kraju wygrali Copa Libertadores zaledwie 13-krotnie. Dla przykładu Argentyna ma 22 triumfów a Urugwaj 8. Taki stan rzeczy spowodowany jest systemem rozgrywek w Brazylii, który składa się z dwóch części, przez co klubom trudno zachować ciągłość formy w sezonie. Zdarza się, że mistrz otwarcia na zamknięciu znajduje się nisko w tabeli. Z kolei kluby argentyńskie i urugwajskie grają systemem takim jak w Europie.

Ostatnim zwycięzcą Copa Libertadores został argentyński Estudiantes La Plata, który pokonał w dwumeczu brazylijskie Cruzeiro.

Szachtar Donieck to nowa siła w europejskiej piłce, klub od kilkunastu lat systematycznie budowany. Co prawda został założony w 1936 roku, jednak jego właściwa historia zaczęła się dopiero po uzyskaniu niepodległości przez Ukrainę i przejęciu klubu przez jednego z najbogatszych Ukraińców Rinata Achmetowa. To on inwestuje olbrzymie pieniądze w zespół, kupuje dobrych zagranicznych piłkarzy oraz zatrudnia trenerów-obcokrajowców.

Klub pod rządami Achmetowa czterokrotnie wygrał ligę ukraińską oraz 10-krotnie zajął drugie miejsce. Dodatkowo zdobył sześć razy puchar kraju oraz dwa razy superpuchar. Obok Dynama Kijów jest najbardziej utytułowanym klubem na Ukrainie. Jednak prawdziwy sukces w historii drużyny nastąpił całkiem niedawno, Szachtar w 2009 roku wygrał Puchar UEFA. Co ciekawe w półfinale wyeliminował właśnie Dynamo Kijów, w finale pokonał Werder Brema.

Szachtar Donieck to klub mający siedzibę na wschodzie Ukrainy, w regionie tzw. Donbasu, czyli zagłębia węglowego kraju. Tłumacząc nazwę na polski to brzmi ona Górnik. To na węglu wzbogacił się właściciel klubu, obecnie jest on liderem miejscowych przedsiębiorców. Achmetow wiąże z klubem duże plany, potwierdzać może to budowa najnowocześniejszego stadionu w tej części Europy. Donbas Arena to ponad 50-tysięczny obiekt, wzorowany na stadionie Manchesteru United-Old Trafford. Charakterystycznym aspektem Donbas Areny jest zastosowana nawierzchnia, z racji miejscowych warunków atmosferycznych ułożono na nim sztuczną trawę.

Jeśli chodzi o obecną siłę drużyny to decydują o niej głównie brazylijscy piłkarze. Jest ich w zespole około dziesięciu, obcokrajowcy stanowią większość kadry. Do gwiazd należą Fernandinho, Jadson oraz Ilsinho z Brazylijczyków, a z innych nacji Chorwat Darijo Srna. W Szachtarze gra również Polak, Mariusz Lewandowski. Właściciel drużyny kupuje zawodników głównie w Ameryce Południowej, gwarantuje im ogromne gaże, niechętnie ich sprzedaje. Dzięki temu w stosunkowo krótkim czasie udało mu się zbudować niezwykle silny klub.